Wiodący pojęciem dla tej niepełnosprawności jest inteligencja, a dokładniej obniżenie procesu sprawności poznawczej i w związku z tym zmniejszenie kompetencji społecznych. (…)
Osoby niepełnosprawne intelektualnie od dzieciństwa charakteryzuje wolniejszy tok spostrzegania, kłopot z wyróżnianiem przedmiotu z jego tła (elementów z całości) – raczej spostrzeganie tego, co konkretne, a nie tego, co istotne. Trudniej tym osobom skupić uwagę, a jej zakres bywa znacząco ograniczony – czasem uwaga dowolna (tj. ukierunkowana na zadanie lub sytuację) jest niemal niemożliwa do zrealizowania.
Osoby, których niepełnosprawność intelektualna jest lekkiego stopnia, zazwyczaj potrafią pisać i wykonują proste zadania na liczbach. Osoby z większym stopniem niepełnosprawności niż lekki czasem są w stanie napisać swoje imię i nazwisko (ale niewiele ponad to), rozumieją pojęcie liczby, ale działań na tych liczbach raczej nie wykonują.

Bariery architektoniczne
Bariery architektoniczne, na które mogą natrafić niepełnosprawni intelektualnie, to nieoczekiwana zmiana struktury nawierzchni, jej nierówność, śliskość. Są to osoby o globalnie obniżonej płynności ruchu, dlatego szybciej tracą równowagę – stąd równie ważne są dla nich poręcze. (…) Ważną kwestią dla osoby niepełnosprawnej intelektualnie jest dobra widoczność rozmówcy – w tym kontekście oddzielenie szybą aptekarza i pacjenta oraz zbytnie zagęszczenie produktów farmaceutycznych w polu widzenia nie powinny mieć miejsca.

Komunikowanie się
W komunikowaniu się z osobą niepełnosprawną intelektualnie należy posługiwać się zdaniami prostymi, nigdy zaś wielokrotnie złożonymi. Farmaceuta powinien mówić prostym, ale dobitnym tonem. Wypowiedź należy powtórzyć, upewniając się, czy niepełnosprawny ja zrozumiał – co nie oznacza, ze zapamiętał. W przypadku, gdy osoba nie zrozumiała wypowiedzi, farmaceuta powinien powtórzyć ją jeszcze raz, jednak krócej. Jeśli informacja dotyczy liczb, powinno się ją umieszczać w kontekście konkretu wedle następowania po sobie czynności, np.: po kolacji zjeść jedną tabletkę, nie: jedna tabletka po kolacji. (…)

Niepoprawne zachowania

• Zbyt szybkie mówienie
• Mówienie zdaniami złożonymi, zbyt długimi, z używaniem pojęć abstrakcyjnych
• Nie zachowywanie zasady mówienia twarzą w twarz
• Pisanie informacji o sposobie zażywania leków bez wyraźnego zapytania, czy dana osoba sobie tego życzy.