Wbrew pozorom, leczenie ran jest bardzo skomplikowanym procesem.
Tradycyjne leczenie polega na stosowaniu opatrunków z gazy i przymoczków (kompresów nasączonych solą fizjologiczna). Istnieje niestety wiele dowodów na to, że taka terapia opóźnia gojenie rany, np. w sytuacji kiedy gaza przyschnie do rany i jest od niej odrywana podczas zmiany opatrunku - dochodzi wtedy do niszczenia nowo powstałych komórek. Konieczność częstych zmian opatrunków sprzyja infekcji, opóźnia proces gojenia i dodatkowo przynosi pacjentowi ból.

Obecnie do pielęgnacji trudno gojących się ran zalecane jest stosowanie nowoczesnych opatrunków aktywnych. Jakie są ich zalety?

• nawilżają powierzchnię rany (stwarzają optymalne środowisko gojenia),
• nie przylegają do powierzchni ran (bezbolesna zmiana opatrunku),
• możliwość dłuższego utrzymania na ranie (1-7 dni w zależności od wysięku rany),
• stanowią barierę dla bakterii,
• są wodoodporne (pozwalają na codzienną toaletę, bez konieczności zmiany opatrunku),
• pozwalają na przenikanie powietrza,
• są nietoksyczne i niealergizujące,
• stanowią ochronę dla nowo powstających tkanek.

Wśród nowoczesnych opatrunków wyróżniamy: 

• hydrokoloidy zbudowane z cząstek karboksymetylocelulozy. W kontakcie z wydzieliną zwiększają swoją objetość tworząc miękki żel, który posiada oktywność naczyniotwórczą i oczyszczającą. Opatrunki te izolują termicznie ranę oraz łagodzą ból. Przykładem opatrunków tego typu mogą być Granuflex i Comfeel.
• hydrożele zbudowane są z trójwymiarowej sieci polimerów. W kontakcie z wodą pęcznieją zatrzymując jej dużą ilość. Galaretowata masa hydrożelu ma zdoność pochłaniania wysieku, utrzymuje wysoką wilgotność rany, pozwala na rozrost i migrację komórek. Pokrywamy je błonami półprzepuszczalnymi lub opatrunkiem poliuretanowym. Opatrunkiem hydrożelowym jest np. Aqua-gel,
• dekstranomery zbudowane z ziarenek polisacharydów, które w zetknięciu z wysiękiem formułują żel. Przykład – Acudex.