Tradycyjnie jesień i zima to okres wzmożonych zachorowań na wszelkie infekcje górnych dróg oddechowych. Chociaż zachorowanie jest możliwe o każdej porze roku, jego szczyt przypada właśnie na późną jesień i wczesną zimę. Jest to okres chłodów i zwiększonej wilgotności, na skutek czego rozwijają się, wywołujące stany zapalne, czynniki chorobotwórcze.
 

Kto z nas nigdy nie był przeziębiony albo nie miał grypy? Często stosujemy pojęcia "przeziębienie" i "grypa" zamiennie, ale tylko z pozoru choroby te są do siebie podobne. O różnicach między nimi świadczy najlepiej początek choroby. Przeziębienie rozwija się powoli i stopniowo, zaś grypa ma dużo gwałtowniejszy przebieg. Przeziębienie to nazwa zespołu objawów towarzyszących łagodnie przebiegającym wirusowym infekcjom górnych dróg oddechowych. Wywołują je zazwyczaj wirusy z grupy rynowirusów, ale ogólna liczba  typów wywołujących przeziębienie sięga 200. Wirusy te, choć łagodne, szerzą się bardzo łatwo, zwłaszcza w chłodnej porze roku. Wiele zakażeń przebiega bezobjawowo, ale u części zainfekowanych rozwija się typowy obraz choroby. Towarzyszy temu wodnisty katar, uczucie zatkania nosa, ból gardła i kaszel, czasem również zapalenie spojówek. Najczęściej temperatura ciała nie przekracza 380C. Objawy ustępują samoistnie po kilku dniach nie pozostawiając zazwyczaj poważniejszych następstw.
 

Grypa natomiast pojawia się nagle i ma często groźniejsze objawy. Jest to ostra, zakaźna choroba górnych dróg oddechowych, wywołana przez wirusa grypy. W przypadku grypy czas rozwoju jest bardzo krótki. Pierwszym objawem jest zwykle wysoka gorączka ok. 390C, dreszcze, bóle mięśni i stawów. Nie zawsze towarzyszy temu katar, czy kaszel. Chory czuje się z godziny na godzinę coraz gorzej, dokuczają mu silne bóle gardła, mięśni, zmęczenie i osłabienie, a także dolegliwości żołądkowe. Choroba zazwyczaj trwa 1-2 tygodnie.

Zasadnicza różnica między przeziębieniem i grypą polega na sposobie, w jaki się nimi zarażamy. Wywołaną przez wirusy A, B i C grypą zarażamy się drogą kropelkową, będąc w bliskim kontakcie z chorym (wraz z kropelkami śluzu rozpylonymi w powietrzu w czasie kichania przez osoby chore). Natomiast przy przeziębieniu droga kropelkowa nie odgrywa większej roli. Najczęściej zarażamy się przez styczność z wydzieliną dróg oddechowych chorego, a także przez kontakt z jego skórą czy przedmiotami, których on dotykał. Wirusa wywołującego przeziębienie możemy „złapać” dotykając klamki, telefonu, stołu, trzymając się poręczy w tramwaju czy autobusie, podając rękę komuś, kto akurat jest zaziębiony. Gdy dotykamy potem swojej twarzy, nosa, trzemy oczy, bardzo często dochodzi do samozakażenia. Przeziębić można się w ciągu całego roku, a na grypę choruje się zazwyczaj od stycznia do marca, choć "sezon na grypę" rozpoczyna się już jesienią.   

Często, mimo fatalnego samopoczucia, lekceważymy grypę. Niestety, choroba ta, "niedoleczona" lub "przechodzona", grozi ciężkimi powikłaniami - od zapalenia ucha i zatok, po zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. W skrajnych przypadkach może nawet prowadzić do śmierci. Każdego roku w Polsce umiera na nią od 50 do 200 osób rocznie. Dlatego, kiedy podejrzewamy u siebie lub najbliższych grypę, nie odwlekajmy niezbędnej wizyty u lekarza.

Przed kontaktem z osobami zakażonymi trudno się uchronić, ale można zmniejszać prawdopodobieństwo zarażenia się. Należy unikać przebywania blisko osób kaszlących i kichających, co przerywa kropelkową drogę przedostawania się wirusa. Częste mycie rąk, a także nie dotykanie spojówek i śluzówek nosa oraz ust pozwala przerwać drogę kontaktową. Oprócz tego można aktywnie wspierać główną linię obrony jaką jest układ odpornościowy. Ważny jest ruch i odpowiednia dieta. Szczególną uwagę należy zwracać na składniki pożywienia, takie jak witamina C, kompleks witamin B, cynk, żelazo, selen. Produkty roślinne zawierają antyoksydanty: bioflawonoidy i karotenoidy, które również są użyteczne we wspomaganiu odporności. Niestety żaden z wymienionych sposobów nie daje pełnej gwarancji, że nie zachorujemy.