Co trzeba wiedzieć o cukrzycy
Cukrzyca to grupa chorób metabolicznych charakteryzujących się hipoglikemią (podwyższonym poziomem cukru we krwi). Rozróżnia się cukrzycę typu 1 - wynikając? z niewystarczającej ilości insuliny wytwarzanej przez trzustkę, lub cukrzycę typu w – występującą w przypadku obniżonej wrażliwości komórek mięśniowych na insulinę, tzw. insulinoodporność.
Przewlekła hipoglikemia wiąże się z zaburzeniem czynności, niewydolnością lub nawet uszkodzeniem wielu narządów, głównie oczu, nerek, serca, naczyń krwionośnych i układu nerwowego. Odległymi następstwami cukrzycy są:
- retinapatia, która w konsekwencji może prowadzić nawet do ślepoty,
- nefropatia, która może doprowadzić do niewydolności nerek,
- neuropatia, z którą wiąże się ryzyko wystapienia trudno gojących się ran, owrzodzeń na stopach (tzw. stopy cukrzycowej), czy nawet amputacji.
Chorzy na cukrzycę są obciążeni zwiększonym ryzykiem choroby wieńcowej i miażdżycy tętnic zarówno obwodowych jak i mózgowych.
Jakie zatem objawy powinny nas zaniepokoić i skłonić do wizyty u lekarza?
W przypadku cukrzycy typu 1 mogą to być: wzmożone pragnienie, częste oddawanie dużej ilości moczu, znaczny spadek wagi w krótki okresie, zmęczenie i ogólne osłabienie. Ten typ cukrzycy zwykle rozpoznawany jest u osób bez nadwagi, poniżej 35 roku życia.
Cukrzyca typu 2 może bardzo długo przebiegać bezobjawowo, stąd około połowa chorych nie ma świadomości swojego złego stanu zdrowia. Zastanawiające mogą jednak być nawracające infekcje, trudno gojące się rany, czy pogorszenie się wzroku. Około 90% chorych na cukrzycę typu 2 ma nadwagę i przekroczyło 40 rok życia. Ze względu na ukryte początkowe stadium choroby, celowym wydaje się raz do roku laboratoryjna kontrola stężenia glukozy we krwi.
Prawidłowe wartości glikemii powinny zawierać się w przedziale:
Jakie zatem objawy powinny nas zaniepokoić i skłonić do wizyty u lekarza?
W przypadku cukrzycy typu 1 mogą to być: wzmożone pragnienie, częste oddawanie dużej ilości moczu, znaczny spadek wagi w krótki okresie, zmęczenie i ogólne osłabienie. Ten typ cukrzycy zwykle rozpoznawany jest u osób bez nadwagi, poniżej 35 roku życia.
Cukrzyca typu 2 może bardzo długo przebiegać bezobjawowo, stąd około połowa chorych nie ma świadomości swojego złego stanu zdrowia. Zastanawiające mogą jednak być nawracające infekcje, trudno gojące się rany, czy pogorszenie się wzroku. Około 90% chorych na cukrzycę typu 2 ma nadwagę i przekroczyło 40 rok życia. Ze względu na ukryte początkowe stadium choroby, celowym wydaje się raz do roku laboratoryjna kontrola stężenia glukozy we krwi.
Prawidłowe wartości glikemii powinny zawierać się w przedziale:
- na czczo*, 80-110 mg/dl
- 2 godz. po posiłku, 80-144 mg/dl
* pod pojęciem „na czczo” rozumie się stan powstrzymywania się od przyjmowania pokarmów przez co najmniej 8 godzin
